Veda Neyi Anlatıyor?
Bir Anı, Bir Duygu ve Bir Yolculuk
—
Bir Veda, Bir Başlangıçtır
Bugün biraz farklı bir şey yazacağım. Hayatımın bir döneminin sonuna doğru ilerlerken içimde bazı duygular var ve bu duyguları, ilk kez kayda geçiriyorum. Kayseri’nin soğuk sabahlarına alışıktım ama, o sabah, biraz daha soğuktu. Bir karar vermek zorundaydım; birini, belki de her şeyi bırakmak…
Veda, son demektir, değil mi? Ama bazen son, yeni bir başlangıç olabilir. Sanki bir kitapta, hiç bitmeyecekmiş gibi okuduğumuz o bölümlerin sonunda, “devamı var” yazan bir sayfa gibi… İşte tam da o anın içindeydim. O kadar çok şeyi yaşadım ki, bu gidişin arkasındaki her şeyin bana ve hayata dair neler anlatabileceğini anlamam çok zaman aldı.
İlk başta, nasıl bir veda olabilir ki diye düşünmüştüm. Hani herkesin gittiği, dönecek olan birine veda ederken içini bir türlü bulamayan bakışları vardır ya, işte o bakışlardan birini ben de ilk kez hissettim. Hatta o bakışları verenin ben olduğumu fark ettiğimde, bacaklarım titremeye başladı.
—
Veda Etmek: İçimdeki Boşluğu Anlamak
O gün, tam da o an, Kalp Kırıklığı ve Hüzün bu şehre veda ediyordu. Şu an sanki hala o anı yaşıyorum. Birbirimize sarıldık, ama artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Sanki her şey hızlıca siliniyor, zaman bir anda duruyordu. Yavaşça her şey uzaklaşıyor, her şey değişiyordu.
Duygularımı bir kenara bırakıp gözlerimi kapattığımda, kendimi nasıl hissettiğimi anlamaya çalıştım. Bir yanda hüzün, diğer yanda bir umut vardı. Gelecekteki ben, bir gün bu duygularımı okur mu, diye düşünmedim değil. Çünkü bu yazı, aslında bir veda gibi de olsa, aynı zamanda bana bir şeyler anlatıyor.
—
Bir Anın İçindeki Sonsuz Duygular
O kadar çok duyguyu bir arada hissettim ki; kelimelere dökmek bile zor. O veda anında, bir yandan acı vardı, çünkü kaybedilen birini özlemek kolay değildi. Ama bir yanda da, yeni bir yolculuğun, bilinmeyenlerin getireceği heyecan vardı.
Kafamda dönüp duruyordu: “Veda etmeli miyim, yoksa her şeyi tutup sıkı sıkı sarılmalı mıyım?” Bir an bile duraksamadan, yanımdakinin gözlerinde kaybolan anı gördüm ve kararımı verdim. Bu hayatın bir parçasıydı; herkesin yolu bir gün ayrılmalıydı. İnsanlar, bir yerde veda etmeli ve bir başka yerden yeniden başlamalıydı.
Kayseri’nin bu soğuk sabahında, hissettiğim şeyleri anlatabilmek ne kadar zor olsa da, içimdeki o karmaşık duyguları yazıya dökmek biraz olsun rahatlatıyordu. İnsan, sevdiklerinden veda ettiğinde; kalbinin içinde bir boşluk kalıyor, ama o boşluğun içinde de mutluluklar saklı oluyor. Çünkü hayat, hep bir dönüşüm.
—
Bazen Acı, Bazen Umut
Bir zamanlar hayatımda biri vardı. Veda ettiğimizde, içimdeki acıyı nasıl tanımlayacağımı bilememiştim. Ama bugün baktığımda, her şeyin ne kadar doğru bir karar olduğunu anlıyorum. İnsanlar bazen gitmek zorunda kalır. Ama bu gitmek, onları silmek anlamına gelmez. İnsanlar gidip, başka yerlerde başka şeyler yaparken, biz de onları anımsarız.
Ben, bu vedanın arkasında kocaman bir umut olduğunu fark ettim. Sonra fark ettim ki; insan, kaybettikçe daha çok kazanıyor. Ve belki de hayat her zaman bu denli karmaşık değil, sadece biz ona karmaşık hale getiriyoruz.
—
Bir Veda ve Yeniden Başlama
O anı hatırlıyorum, her şey çok yavaş gerçekleşmiş gibi hissetmiştim. Ama zaman ilerledikçe, anılar hızla kayboldu. Gerçekten de bir veda bir başlangıçtır. Her şey bir yolculuktan ibaret. Benim için bu veda, hem bir bitiş hem de bir yeni başlangıçtı.
Bir yanda hüzün, bir yanda umut vardı. Veda, aslında bizlere başka kapıları açma fırsatıdır. Bunu belki o an anlamıyoruz, ama zamanla her şey netleşiyor.
—
Sonuç: Veda Etmek, İçsel Bir Yolculuktur
Veda etmek, o anın içindeki bütün duyguları en derinden hissetmektir. Kaybedilen değil, kazanılan şeylere odaklanmaktır. Çünkü her veda, yeni bir şeyin başladığını hatırlatır. Gelecekte, belki de bu yazı bu yolculuğun hatırası olarak kalacak.
Hüzün ve umut, belki de bir yolculuğun en güzel ikilisidir.