Kargalar Ne Zaman Ölür? Bir Kuşun Gölgesinde Büyüyen Hikâyem
Benzer Konular: Kadın hakları ilk ne zaman başladı ?
Kayseri’de sabahlar sert olur. Kışın özellikle, nefesin bile havada iz bıraktığı günler vardır. Böyle bir sabahın ortasında, lise yıllarımın geçtiği mahallenin arka sokaklarında yürürken tanıştım onunla. Bir karga.
Aslında “tanışmak” kelimesi garip kaçıyor ama bazı şeyler var ki insan hayatına öyle giriyor. O karga da onlardan biriydi. Ve o günden sonra içimde sürekli dönen bir soru kaldı: Kargalar ne zaman ölür?
İlk Karşılaşma: Sessiz Bir Çatıda
Bugün Semsbt sayfasında “Kargalar ne zaman ölür” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Bir sabahın ortasında duran siyah bir gölge
Okula geç kaldığım bir gündü. Acelem vardı, kafamda sınavlar, aile baskısı, hayatın o klasik ağırlığı… Ama başımı kaldırdığımda bir şey durmamı sağladı.
Karşı apartmanın çatısında tek bir karga vardı.
Hareketsizdi. Öyle sıradan bir bekleyiş değil, sanki zamanı dinliyordu. Rüzgâr sertti, Kayseri’nin o kuru soğuğu yüzüme vuruyordu ama o kıpırdamıyordu bile.
İçimden ilk geçen şey şu olmuştu: “Bu karga ne zaman ölür?”
O an bu soru çok tuhaf gelmişti bana. Ama sonra fark ettim ki aslında ölümünü değil, varlığının ne kadar süreceğini düşünüyordum.
Hayranlıkla karışık bir huzursuzluk
O kargaya bakarken içimde garip bir his vardı. Hem hayranlık hem de açıklayamadığım bir huzursuzluk. Sanki o, benden daha fazla şey biliyordu. Daha uzun yaşıyor, daha çok görüyordu.
Ben büyürken o zaten oradaydı gibi hissediyordum.
Günler Geçtikçe Aynı Karga
Rutin haline gelen bir varlık
O karga oradaydı. Her sabah, her akşam. Çatının aynı köşesinde.
Zamanla onu kontrol etmeye başladım. Okula giderken bakıyordum, dönerken bakıyordum. Arkadaşlarıma bile bahsetmiştim ama kimse önemsemedi.
Ben ise giderek daha çok düşünüyordum: Kargalar ne zaman ölür?
Çünkü o karga ölmüyordu. Değişmiyordu. Sanki zaman ona uğramıyordu.
İçimde büyüyen korku
Bir gün onu göremedim.
O sabah hava daha griydi. Kayseri’nin gökyüzü sanki biraz daha aşağıya inmişti. Çatıyı defalarca kontrol ettim ama yoktu.
İçimde garip bir boşluk oluştu. Korktum. Neden korktuğumu bile bilmiyordum.
O gün ilk kez şunu düşündüm: “Demek ki kargalar da ölüyor.”
Ama bu düşünce beni rahatlatmadı. Tam tersine, daha da ağırlaştırdı.
Kayboluş ve Sessizlik
Bir haftalık yokluk
Ardından günler geçti. Karga yoktu.
Her sabah aynı yere bakıyordum ama boştu. O çatının köşesi artık sıradan bir yer olmuştu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Ama benim içimde bir şey eksikti.
Okula giderken daha sessizdim. İnsanlarla daha az konuşuyordum. Çünkü zihnim hep aynı soruya dönüyordu: Kargalar ne zaman ölür?
Belki de ilk kez bir canlının yokluğunu bu kadar hissediyordum.
Ölümün sessiz tarafı
Kimse bana karganın öldüğünü söylemedi. Ama ben bunu düşünmeye başlamıştım. Belki başka bir yere gitmişti. Belki de gerçekten ölmüştü.
Ama hangi ihtimal olursa olsun, içimde aynı şey vardı: bir sonun ağırlığı.
Geri Dönüş: Beklemediğim Bir Sabah
Bir sabah yeniden oradaydı
Bir hafta sonra, hiçbir şey olmamış gibi geri geldi.
Aynı çatıda, aynı yerde. Sanki kaybolmamıştı bile.
O an içimde garip bir şey oldu. Sevindim mi, rahatladım mı bilmiyorum. Ama kesin olan bir şey vardı: Kalbim hızlı atıyordu.
Sanki bir arkadaşımı yeniden görmüş gibiydim.
Ama aynı zamanda öfkeliydim. Çünkü beni korkutmuştu. Yokluğu bana ölümü düşündürmüştü.
Hayatın devam edişi
O günden sonra kargaya daha farklı bakmaya başladım. Artık sadece bir kuş değildi. Bir süreklilikti. Bir döngüydü.
Ama içimdeki soru değişmedi.
Kargalar ne zaman ölür?
Bir Gün Gelen Gerçek
Çatının boşluğu
Bir sabah yine baktım.
Ama bu kez farklıydı.
Çatı boştu. Ne bekleyiş vardı ne hareket. Sadece rüzgâr vardı.
İçimdeki his tanıdıktı ama bu kez daha derindi. Çünkü artık yokluğu biliyordum.
O gün okuldan dönerken hiç konuşmadım. Eve geldiğimde çantamı bile açmadım. Sadece oturdum.
Ve düşündüm.
Gerçekle yüzleşme
Kargalar ölüyordu.
Bu basit cümle bile içimde bir şeyleri kırmıştı. Çünkü ben onu hep “orada olan” bir şey sanmıştım. Değişmeyen, kaybolmayan.
Ama o da gidiyordu.
Ve ben bunu geç öğrenmiştim.
Kargalar Ne Zaman Ölür? İçimde Kalan Cevap
Zamanın içinde kaybolan bir varlık
Sonradan öğrendim ki kargalar uzun yaşar. Hatta bazıları insanlara şaşırtıcı derecede yakın ömürler sürer. Ama bu bilgi bile içimdeki şeyi değiştirmedi.
Çünkü benim için mesele süre değildi.
Mesele varlığın bir gün eksilmesiydi.
Bir çocuğun gözünden bir yetişkine kalan soru
Şimdi Kayseri’de hâlâ her sabah gökyüzüne bakıyorum. Kargalar geçiyor bazen. Sürü halinde, bazen tek başına.
Ve her gördüğümde içimden aynı şey geçiyor:
Kargalar ne zaman ölür?
Ama artık bu soru korkutucu değil.
Daha çok hayatın kendisini hatırlatıyor bana.
Semsbt ekibi olarak “Kargalar ne zaman ölür” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
Son Bakış: Sessiz Bir Çatı ve Öğrenilen Bir Gerçek
O kargayı bir daha hiç aynı yerde görmedim. Belki gerçekten öldü, belki başka bir yere gitti. Bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var: O bana bir şeyi öğretti.
Her şeyin bir sonu var. Ama o son, her zaman bizim düşündüğümüz anda gelmiyor.
Ve belki de en zor olanı bu: beklerken yaşamak.
Şimdi gökyüzüne her baktığımda biraz daha dikkatliyim. Çünkü biliyorum ki bazı varlıklar sessizce gelir, sessizce kalır ve sessizce gider.
Ve biz ancak çok geç fark ederiz.